Peggy Engelmann – Sailing Officer voor traditionele tall ships
Hier delen vrouwen uit de maritieme sector hun verhalen. Dit is het verhaal van Peggy Engelmann.
Wat doe je voor werk?
Ik ben zeiler, educator, klimaatactivist en medeoprichter van Fair Winds Collective, een groep die werkt aan het terugbrengen van duurzame, emissiearme scheepvaart op windkracht.
Een paar jaar geleden leerde ik dat het schip Avontuur koffie, cacao, rum en andere producten over oceanen vervoerde zonder fossiele brandstoffen te gebruiken. Dat idee fascineerde me. Ik was altijd al gepassioneerd over milieukwesties, onderwijs en duurzaamheid, en ik wilde iets doen dat meer tastbaar en concreet was. Dus ik nam ontslag en ging aan boord van de Avontuur. Ik moest veel leren tijdens het werk, maar ik wist dat ik op de juiste plek zat.
Na mijn studie tot stuurman aan de Enkhuizer Zeevaartschool in 2024 ben ik gaan varen op traditionele zeilvrachtschepen die op windkracht varen. Als officier ben ik verantwoordelijk voor de wacht, meestal van 00:00–04:00 en 12:00–16:00 met mijn bemanning. Mijn kantoor is de kaartkamer met alle navigatieapparatuur. Ik bepaal de koers, beslis wanneer we de zeilen hijsen of strijken en welke route we varen. Samen met de kapitein adviseren we welk onderhoud nodig is. Ik houd toezicht en help waar nodig. Ik ben de rechterhand van de kapitein en krijg opdrachten die belangrijk zijn voor mijn wacht. Ook zorg ik ervoor dat de medische uitrusting aan boord up-to-date is. Een belangrijke wekelijkse taak is het controleren van brandbestrijdings- en veiligheidsmiddelen aan boord. Wat er ook nodig is – zoals het ondersteunen bij laad- en losoperaties, voyage planning, dagelijkse routines aan boord, het bijwerken van de musterrol of het organiseren van veiligheidsoefeningen. Daarnaast documenteer en deel ik de reis via schrijven, podcasts en educatie.
Speelt vrouw-zijn een rol in je werk?
Toen ik besloot de Atlantische Oceaan over te steken op een traditioneel zeilvrachtschip, ging dat ook over beweging in een diepere zin — een verandering in hoe we ons tot elkaar verhouden als mensen, als bemanning, als vrouwen en mannen die samen een dek delen. Aan boord voel je die verschuiving gebeuren. Natuurlijk kom je nog mansplaining, oude grappen en achterhaalde aannames tegen. Dat hoort bij de realiteit. Maar de krachtigere waarheid is dat we leren om samen te werken. Het is niet alleen een verschuiving in windrichting — het is een verschuiving in bewustzijn.
We leren dat echt zeemanschap niet draait om spierkracht, maar om wederzijds respect, om het erkennen dat vrouwelijke perspectieven kracht brengen: helderheid, zorg, het delen van kennis en het bouwen aan vrede. Een goede zeeman weet dat professionaliteit begint bij het met waardigheid behandelen van iedereen.
Wat vind je het mooist aan je werk?
Of ik nu op het dek sta onder volle zeilen of verhalen deel aan wal — het is dat gevoel dat ik deel uitmaak van iets betekenisvols, iets echts, en de oneindigheid van de horizon. Naast de klimaatimpact is het vooral de menselijke kant die mijn hart vervult. Ik hou ervan hoe het leven op een traditioneel zeilschip alles terugbrengt tot wat echt telt: teamwork, vertrouwen, ritme met de natuur en van elkaar leren over grenzen van achtergronden, culturen en gender heen.
Dit werk heeft me veranderd. Het leven op zee is uitdagend — fysiek, onvoorspelbaar, soms ongemakkelijk. Maar het is ook prachtig. Op de oceaan ben je onderdeel van iets groters. Je leert wat echt belangrijk is. Je leert samenwerken, op anderen vertrouwen en de krachten van de natuur respecteren. Sinds mijn eerste oversteek ben ik rustiger geworden. Ik ga niet meer gestrest naar bed met onafgemaakte to-do lijsten. Ik hou ervan dat dit werk me in staat stelt om volledig aanwezig te zijn — als vrouw, als officier, als leerling, als docent, als iemand die gelooft dat rechtvaardigheid, duurzaamheid en inclusie niet alleen idealen zijn, maar vaardigheden die we elke dag oefenen.
Een moment dat je nooit zult vergeten
Er is één ervaring die ik nooit zal vergeten, iets dat me diep heeft veranderd. Het was tijdens de reis aan boord van de Avontuur in februari 2020, ergens op de uitgestrekte Atlantische Oceaan. We zagen een kleine boot, duidelijk in nood. Aan boord waren 16 uitgeputte mensen — vluchtelingen — die al meer dan tien dagen op zee dreven zonder genoeg voedsel, water of bescherming tegen de zon. We namen hen aan boord. We gaven hen water, voedsel, medische zorg en vooral: een moment van veiligheid en waardigheid.
Ze waren zwak, uitgedroogd en verbrand door de zon. Sommigen konden nauwelijks spreken. Maar ik zal nooit vergeten hoe één van hen me aankeek en het licht van het leven weer in zijn ogen terugkwam, in plaats van hopeloosheid en dood.
Op dat moment stond menselijkheid boven alles. We waren gewoon mensen die mensen hielpen, en dat is wat bemanning zijn echt betekent. Zeilen gaat niet alleen over wind en water. Het gaat over moed, compassie en verbinding.
Een goede zeeman weet dat professionaliteit begint bij het met waardigheid behandelen van iedereen
