Annemieke Bes, professioneel zeiler, keynote speaker en personal coach
Hier vertellen vrouwen uit de maritieme sector hun verhaal. Dit is het verhaal van Annemieke Bes.
Wat doe je voor werk?
Ik ben professioneel zeiler. In 2004 begon ik als olympisch zeiler voor de yngling en match races. Drie keer kwam ik uit op de Olympische Spelen en ik won zilver in 2008. In 2013 heb ik een harde overstap gemaakt naar het offshore racen en ‘grote’ boten circuit, wat een heel andere tak van sport is. Bijvoorbeeld omdat je in een groter team op een heel andere, grotere boot zeilt. Daar moest ik me in ontwikkelen om te komen waar ik nu ben. Naast het zeilen ben ik ook spreker en personal coach.
Als wedstrijdzeiler zeil ik zelf met een team, of ik word ingehuurd om met een team te zeilen. Word ik ingehuurd, komt er naast het zeilen vaak ook coaching bij. Ik nam in deel aan verschillende wedstrijden, zoals The Volvo Ocean Race, en deze winter heb ik The Famous Project gezeild met een team van acht vrouwen. Een fantastische tocht met als doel het Jules Verne Trophee record te breken. Daarnaast heeft het project als doel om vrouwen kansen te geven om ervaring op te doen die niet vanzelfsprekend is en de perceptie te veranderen over wat vrouwelijk atleten kunnen bereiken. Vrouwen worden steeds meer geaccepteerd in het offshore en groteboten-zeilen maar heeft nog wel een inhaalslag te maken.
Speelt het vrouw-zijn een rol in je werk?
Als je olympisch zeilt maakt het helemaal niet uit of je man of vrouw bent – het gaat alleen om de medailles en ieder heeft zijn categorie. Het gaat om je prestatie, maar het maakt niet uit wie je bent. Het is snoeihard, maar ook heel puur.
In het offshore racen en grote boten-zeilen is dat anders. Er waren in 2013 niet veel damesteams en het was niet makkelijk er te komen. Je moet training krijgen om aan de start te kunnen verschijnen, en dat zijn miljoenenprojecten waar sponsors dus veel geld in moet stoppen. Er heersten zeker vooroordelen.
Konden vrouwen dat wel, waren er vrouwen die het sowieso wilden? Dan krijg je een vicieuze cirkel: als je niet kijkt naar dames voor je team, doen die geen ervaring op en worden ze ook niet beter. En worden ze weer minder snel gevraagd. Dat is aan het veranderen. In de Volvo Ocean Race geldt nu een quotum voor dames. Ik denk dat het goed is, want zo krijgen vrouwen ervaring en vervolgens meer kansen. Het niveau gaat de laatste jaren omhoog en over de hele linie van de sport worden gemixte teams steeds meer gewaardeerd.Natuurlijk is er fysiek verschil tussen mannen en vrouwen, maar ieder brengt andere kwaliteiten mee. Qua zeilvaardigheid maakt gender niet uit.
Vooroordelen hebben we allemaal – mannen én vrouwen. Ik heb wel vragen gehoord waarvan ik dacht: vraag je dit ook aan een man? Over een toilet aan boord, of over het combineren van wedstrijdzeilen en kinderen. Je moet daar niet te lang bij stilstaan vind ik, maar ik denk wel dat we het met zijn allen kunnen veranderen. Daar is het ook wel tijd voor Je kunt makkelijk zeggen: we accepteren dames volledig, maar als je zelf geen vrouw bent, mis je simpelweg de ervaring hoe het echt is. Discrimineren gebeurt vaak niet met een kwaad hart, het gaat onbewust. Elkaar respecteren is het beste wat je kunt doen.
Soms heb ik het idee dat een man met dezelfde prestaties zich net iets minder hoeft te bewijzen. Voor sommige zeilers is het ook nog even wennen om met dames aan boord te werken, maar meestal draait dat snel bij en gaat het gewoon om samenwerken en elkaar waarderen — zoals het hoort!
Wat vind je het mooiste aan je werk?
Op dit moment de variatie van verschillende teams en wedstrijden. En ook de uitdaging van het zeilen en teamproces - beter worden met je team. Zeilen is altijd anders, er zijn altijd andere omstandigheden en je kunt altijd wat leren. Dat proces van beter worden is het allerleukste.
Voor sommige zeilers is het ook nog even wennen om met dames aan boord te werken, maar meestal draait dat snel bij en gaat het gewoon om samenwerken en elkaar waarderen — zoals het hoort!
