Conny de Beer, oud-docent Scheepvaart- en Transport College

Wat doe je voor werk?

Toen ik begon waren er bijna geen vrouwelijke transportplanners of bedrijfsleiders, en in de fabrieken waar ik mee te maken had kwam ik nauwelijks vrouwen tegen. Ook op het STC waren bijna alleen mannelijke docenten en studenten toen ik begon start jaren negentig. Dat veranderde wel.

Natuurlijk had ik in mijn carrière te maken met vooroordelen. Op de Rotterdamse Droogdok Maatschappij (RDM) hadden we diepladers klaarstaan om enorme machines te vervoeren. De opdrachtgever zegt: ‘we verwachten een expert’, dus ik zeg: die staat hier voor je. Dat is even wennen, maar als je dan ter zake komt en mensen merken dat je weet wat je doet, dan accepteren ze het wel. Ik moest me ook zeker weleens bewijzen - soms hoorde ik ze praten over ‘dat meisje’ en dan gooide ik mijn drs-titel weleens in de strijd. Dat helpt, want in de zeevaart zijn rangen en standen belangrijk. Ik kreeg ook weleens te horen ‘goh, dat jij dat allemaal weet!’. Dat is natuurlijk als compliment bedoeld maar zeg je dat ook tegen een man?

Ik vond het eigenlijk heerlijk met mannen te werken – die zijn lekker rechtstreeks. Ik heb me ook nooit ongemakkelijk gevoeld, ook niet als enige vrouw op een baggerschip in Qatar, waar ik stageliep voor een klant. Eigenlijk waren er altijd mannelijke collega’s die goed op me letten. Floot er iemand of knoopte die een gesprek aan, stonden ze meteen naast me. ‘Ze is van ons!’, zeiden ze dan. Zelf vond ik de dynamiek op de werkvloer veranderen toen er meer vrouwen kwamen. Wat minder praktisch en to-the-point, en wat van het vakjargon af.

Wat vind je het mooiste aan je werk?

Het mooiste vond ik de band die je krijgt met je studenten. En dat je ze iets kunt leren waar ze echt wat aan hebben in de praktijk. Soms moest ik mezelf even knijpen: sta ik hier echt? Het STC was zo bijzonder. Heel de wereld kwam bij ons op school, ambtenaren, havenmeesters, uit Zanzibar, Bangladesh, Oman... Een paar keer mocht ik zelf lesgeven op bijzondere plekken: Beiroet, Albanië en een binnenvaartschool in Cairo.

Tegenwoordig zit ik in het bestuur van de Stichting cultureel erfgoed stoomschip Rotterdam, en kom ik ook weer mensen van vroeger tegen. Dat maritieme zit in me, dat gaat nooit meer weg.