Linda Treuman, logistiek manager en maritiem verbinder
Hier vertellen vrouwen uit de maritieme sector hun verhaal. Dit is het verhaal van Linda Treuman.
Wat doe je voor werk?
Ik ben een maritieme verbinder. Ik werk al ruim 20 jaar in en rond de haven en waar ik mogelijke connecties zie, breng ik bedrijven en mensen met elkaar in verbinding. Zo help ik onder meer (internationale) startups op de juiste plek te landen in het ecosysteem in Rotterdam.
Ooit begonnen bij het Havenbedrijf Rotterdam en daarna als projectmanager en lecturer bij het Scheepvaart- en Transport College, heb ik sinds acht jaar mijn eigen onderneming, Marina Projects. Opdrachten zitten altijd op het snijvlak van business development en verbinden, zoals bijvoorbeeld het management van een branchevereniging, verschillende projecten in de trade development en het uitbouwen van (internationale) partnerships. Altijd met een focus op de maritieme en havensectoren. Deze sector is het mooiste werkveld ter wereld; alles komt samen in en rond de haven; of het nu over logistieke stromen of technologische ontwikkelingen gaat, om innovaties of geopolitiek, je kunt het vinden bij de bedrijven in deze sector. En het heeft direct impact op die bedrijven.
Ik heb kennis van deze markt en verbind - op inhoud. Kennis van de keten en de relaties daarbinnen onderhouden is een groot deel van mijn werk. Er moet natuurlijk een gedachte zitten achter een goede connectie maken. Mijn maritieme netwerk is voor veel opdrachtgevers waardevol. Zo help ik op dit moment een organisatie om de Noord-Europese markt te betreden, met als startpunt natuurlijk Rotterdam.
Speelt het vrouw-zijn een rol in je werk?
Ik ben vooral gewoon Linda, dus nee, maar als ik erover na ga denken… vast wel. Ik heb het alleen niet zo gevoeld. Als kind trok de haven me al, als ik met mijn ouders naar Oostvoorne reed en ‘de lichtjes van de haven’ zag. Mijn broer en ik kregen dezelfde kansen en open blik op de wereld. We reisden met de familie en gingen duiken met een eigen zodiac-rib. Ik vind het ook niet meer dan logisch dat ik hetzelfde doe als een man, maar dat vindt de wereld nog niet altijd. Zo zijn er nog steeds relatief weinig vrouwen op C-level. Gelukkig wordt het snel beter! Vaak was ik de enige vrouw in een team, bij een vergadering of een event, maar dat is me nooit als negatief bijgebleven. Wel heb ik af en toe grapjes of opmerkingen gehoord die nu niet meer zouden kunnen.
Natuurlijk zijn er items waar ik nu van denk, zou een man dat bedacht hebben? Zo maakte ik de stap naar het onderwijs, mede omdat de schoolvakanties wel aantrekkelijk waren in combinatie met jonge kinderen. Maar de grootste reden was toch vooral die combinatie van haven en onderwijs – het is toch prachtig om jonge mensen enthousiast te krijgen voor onze sector? Daar probeer ik actief aan bij te dragen – bijvoorbeeld door jonge mensen te introduceren in het netwerk, en door bij activiteiten die ik organiseer ook de man/vrouw verdeling in sprekers in de gaten te houden en ik help waar ik kan vrouwen verder in het Rotterdamse netwerk. Mensen in de haven weten: zoek je iemand die de sector kent, en veel mensen kent, moet je haar hebben. Dat is belangrijk, en dan maakt het - gelukkig - niet uit of je een man of vrouw bent.
Wat vind je het mooiste aan je werk?
De internationale verbindingen en het feit dat je altijd met mensen te maken hebt in die grote schaal van de haven. Het is echt een people’s-business. En dat maritieme virus gaat er nooit meer uit. In de haven komt alles samen: geografische, technologische politieke en maatschappelijke ontwikkelingen. Denk maar aan een ladingstroom en je kunt er deze ontwikkelingen op loslaten. Je kunt er met elke opleiding terecht en je verder ontwikkelen.
Bovendien kom je op fantastische plekken – bijzondere schepen, alle soorten terminals, imposante locaties. Los nog van de internationale beurzen en conferenties die er zijn om de keten bij elkaar te brengen. Als student in Rotterdam kon je het al merken, de haven leeft! En als je in Rotterdam geboren en getogen bent, zit er toch echt ‘Maaswater in je bloed.’
Vaak was ik de enige vrouw in een team, bij een vergadering of een event, maar dat is me nooit als negatief bijgebleven
