Tania Galli - Legal Director of Universal Africa Lines B.V.
Hier vertellen vrouwen uit de maritieme sector hun verhaal. Dit is het verhaal van Tania Galli.
Wat doe je voor werk?
Tegenwoordig ben ik juridisch directeur van een scheepvaartbedrijf gevestigd in Capelle aan den IJssel, waar ik toezicht houd op alle juridische, verzekerings- en compliance-zaken. Van het beantwoorden van de kleinste documentatievragen tot het begeleiden van onze uitbreiding naar nieuwe gebieden, mijn rol beslaat het volledige juridische landschap van de sector. Ik werk al meer dan 12 jaar bij het bedrijf, en in die tijd heb ik gezien hoe de scheepvaartwereld nooit echt stilstaat - hoe ze voortdurend evolueert, net als de getijden waarvan ze afhankelijk is. Toch blijft de kern van scheepvaart ondanks alle veranderingen verbazingwekkend tijdloos.
Deze industrie – een van de oudste bekende van de mensheid – heeft al millennia lang rijken in beweging gebracht, economieën gevormd en beschavingen met elkaar verbonden. En tot op de dag van vandaag gelden veel van dezelfde principes van vertrouwen, ijver, veerkracht en navigatie. De taal mag nu nalevingsprotocollen en verzekeringsclausules bevatten, maar de kern ervan is ongewijzigd: schepen, mensen en het onophoudelijke ritme van de zee. Het is een voorrecht om in een sector te werken die niet alleen de wereld heeft gevormd, maar ook de mijne.
Voor mij is scheepvaart altijd meer geweest dan een carrière – het is onderdeel van mijn bloedlijn. Ik ben geboren in Letland en opgegroeid in Schotland, met wortels die ver over oceanen en continenten reiken. Mijn vroegste herinneringen zijn aan een bezoek aan mijn vader aan boord van schepen in verre havens. Mijn vader zeilde, en ook mijn moeder werkte in de scheepvaartindustrie. Hun verhalen vulden ons huis met de taal van getijden, schepen en wereldhorizonten.
Als kinderen hadden we geen gewone vakanties – we beleefden avonturen op scheepswerven, in terminals en buitenlandse havens. Het was een leven vol beweging, ontdekking en de constante aanwezigheid van de zee. Dat gevoel van verwondering heeft me nooit verlaten.
Toen ik een juridische opleiding volgde, wist ik dat ik niet door grenzen beperkt wilde worden. De wet fascineerde me, maar dat deed ook het idee van een wereld zonder grenzen – een wereld waar principes oceanen oversteken en waar elke dag een nieuwe uitdaging biedt. Het scheepvaartrecht, met zijn rijke erfgoed en wereldwijde reikwijdte, bood precies dat. Het overbrugde traditie en moderniteit, discipline en avontuur.
Ik herinner me nog de eerste keer dat ik als klein meisje voor het eerst de loopplank van een schip opliep, terwijl ik de hand van mijn vader vasthield, in een drukke haven ergens ver van huis. Het schip torende hoog boven ons uit als een zwevende stad – enorm, levendig, zoemend van stille energie. Ik was klein, zo klein dat alles als magie voelt, en ik kan nog steeds de metalen echo van onze voetstappen op het dek horen... Mijn vader boog zich voorover, wees naar de horizon en zei: "Daar begint alles." Op dat moment begreep ik niet helemaal wat hij bedoelde. Voor mij was het gewoon water dat zich eindeloos uitstrekte. Maar dat beeld is nooit weggegaan.
Jaren later, toen ik mezelf betrapte op het onderhandelen over een complex grensoverschrijdend contract tot laat in de nacht, met botsende tijdzones en botsende rechtssystemen, herinnerde ik me plotseling dat moment. Ik realiseerde me dat dit de horizon was waar hij het over had – geen plek, maar een mindset. Eén waar mogelijkheden beginnen, waar grenzen vervagen, en waar je nooit echt klaar bent met leren. De scheepvaartindustrie leert je altijd nederigheid. Hoe ervaren je ook bent, er is altijd een regel die je nog nooit hebt gezien, een nieuwe haven om te begrijpen, een culturele nuance om te respecteren. Maar wat het ook leert – meer dan welk leerboek dan ook ooit zou kunnen – is veerkracht. Schepen stoppen niet omdat de zee ruig wordt. En wij ook niet.
Dat is waar het allemaal begint
Speelt het vrouw-zijn een rol in je werk?
Vrouw zijn in de scheepvaart is leven in contrast. Je bent vaak een van de weinigen in de kamer – soms de enige. Je loopt bestuurskamers, juridische onderhandelingen of scheepswerven binnen met de wetenschap dat wat je zegt op de proef kan worden gesteld voordat je wordt vertrouwd.
De industrie kan, net als de zee, meedogenloos zijn. Maar het leert je ook hoe je rechtop kunt staan in de wind, hoe je je koers kunt houden en hoe je kunt geloven in de kracht van je eigen kompas. Ja, het kan uitdagend zijn, maar het is een uitdaging die het waard is. Toen ik dit vakgebied voor het eerst betrad, droeg ik niet alleen mijn kennis en vastberadenheid met me mee, maar ook het stille gewicht van het besef dat ik mezelf misschien twee keer moest bewijzen voordat ik één keer gezien werd.
Maar door de jaren heen heb ik geleerd dat wat in eenzaamheid begint, daar niet hoeft te blijven. Want hoewel het pad steil kan zijn, is het allesbehalve eenzaam. Ik heb het geluk gehad niet alleen bondgenoten te vinden in de bredere sector, maar ook een professioneel thuis in mijn huidige bedrijf - een plek die mij heeft opgenomen, gesteund en me ruimte heeft gegeven om te groeien en uit te breiden, terwijl ik tegelijkertijd een ruimte biedt die inclusie en ambitie waardeert. Ik ben ook opgetild, geïnspireerd en gesteund door een ongelooflijke zusterband – vrouwen uit de hele branche die er voor elkaar zijn, hun wijsheid delen en de weg vooruit schijnen. We zijn misschien verspreid over havens en oceanen, maar we zijn gebonden door iets sterkers dan nabijheid: gedeelde ervaringen, gedeeld doorzettingsvermogen, gedeelde hoop.
Er is iets diep moois in die solidariteit – een stille rebellie tegen het idee dat we alleen moeten lopen. Aan de volgende generatie vrouwen - zij die net uitvaren zou ik willen zeggen: wees niet bang voor de uitgestrektheid die voor je ligt. Het lijkt nu misschien ontmoedigend, maar je bent gemaakt voor horizonten. Er is hier plek voor jou. Je bent hier nodig. Laat de tradities van deze oude industrie je leiden, maar laat ze je nooit beperken. De zee is altijd van de moedigen geweest - en jij bent moedig genoeg. Want we weten allemaal dat elke vrouw die in deze ruimte staat, een breder pad baant voor degenen die zullen volgen – en er is geen grotere erfenis dan dat.
Wat vind je het mooiste aan je werk?
Scheepvaart gaf mijn familie een doel, en nu geeft het mij het mijne. De horizon die ooit zo oneindig leek vanaf het dek van een schip, is nu de ruimte waarin ik werk, verken en groei. En daarvoor zal ik altijd dankbaar zijn.
